قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِن رَّحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ
تبلیغات
(صحیح بخاری (۱) کتاب بدء الوحی و صحیح مسلم (۱۹۰۷) کتاب الاماره)
نمایش نتایج: از 1 به 1 از 1

موضوع: رد شبهه ی داعش که می گویند: جماعت تبلیغ کافرند

  1. Top | #1

    images/rgk38wbh3cfxod62rhr2.gif images/rgk38wbh3cfxod62rhr2.gif images/qndtfn66fcrrq7cw6yh.gif images/qndtfn66fcrrq7cw6yh.gif images/qndtfn66fcrrq7cw6yh.gif images/qndtfn66fcrrq7cw6yh.gif

    تاریخ عضویت
    شهریور 1398
    عنوان کاربر
    مدیر بخش
    شماره عضویت
    86
    نوشته ها
    263
    تشکر
    212
    تشکر شده 368 بار در 174 ارسال

    رد شبهه ی داعش که می گویند: جماعت تبلیغ کافرند

    شبهه دوم:
    داعشی میگوید: «جماعت تبلیغ کافرند، زیرا بیشترشان کفار را تکفیر نمیکنند، و با این حال، خود نیز در ورطهی شرک هستند. بنا بر این، جماعت تبلیغ، کفاری هستند که تک تک افرادش تکفیر به عین میشوند».
    رد شبهه:
    این کلام مخالف با منهجی است که اهل سنت و جماعت بر آن هستند، و از طرف خودش حکم صادر میکند؛ زیرا اگر کلامش را بپذیریم که گفت: بیشترشان کفار هستند، و در ورطهی شرک هستند، این سخن، حکم بر اکثر آنهاست. پس چرا بعد از آن حکم به کفر همهشان کرد؟! این سخن داعشیان مبنی بر قاعدهای است که برخی از آنها بدون هیچ قیدی، قائل به آن هستند. این قاعده میگوید: «هر کس کافر را تکفیر نکند، خودش کافر است».
    این قاعده با چنین اطلاقی، باطل است، و فقط در صورتی صحیح است که دارای قیودی باشد:
    قید اول: علم: کسی که از کفر خبر ندارد و نمیداند که آن سخن یا عمل، کفر است، به خاطر جهلش تکفیر نمیشود، و نباید به او گفت: کافر.
    قید دوم: محل این عبارت بعد از اقامهی حجت بر کسی است که کفر از او سر زده، اما ادعای اسلام دارد. اگر این کار را انجام داد و بر آن اصرار ورزید، کافر است. اما کسی که مرتکب کفر میشود، جایز است عملی را که انجام داده، کفر توصیف کرد. اما حکم به تکفیر فاعل نمیشود، مگر بعد از اینکه حجت بر او اقامه شود.
    قید سوم: امتناع از تکفیر بعد از اینکه به کفر بودن آن عمل آگاه شود. در این صورت:

    • یا به خاطر وجود مانعی مثل اکراه یا تاویل یا خطا، از تکفیر شخص امتناع میکند.
    • یا هیچ مانعی وجود ندارد.

    در مورد اولی، معذور است، و در مورد دومی، معذور شمرده نمیشود.
    قاعدهی اهل علم نیز در مورد تکفیر شخص معینی که اظهار اسلام میکند، این است که حکم به کفر عینیِ شخص نمیدهند، مگر بعد از اینکه حجت بر او اقامه شد، و اقامهی حجت، نیازمند ثبوت دو شرط است:
    شرط اول: علمی که جهل را از بین ببرد.
    شرط دوم: ارادهای که منافی با عدم قصد باشد.
    همچنین موانع هم باید از بین رفته باشند، که این موانع بر این منوال است:
    اول: جهلی که با علم منافات داشته باشد.
    دوم: اکراه.
    سوم: خطا.
    چهارم: تاویل.
    تحقق یافتن شروط این اموری که ذکر شد از جمله مسائلی است که موجب اختلاف در اجتهاد اهل علم در مورد تنزیل آن بر اشخاص شده است.
    باب تکفیر نیز بابی بسیار خطیر است که رسول الله صلی الله علیه وسلم بسیار از آن بر حذر داشتهاند.
    از ابو هریره رضی الله عنه روایت شده که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: «إِذَا قَالَ الرَّجُلُ لِأَخِيهِ يَا كَافِرُ، فَقَدْ بَاءَ بِهِ أَحَدُهُمَا»، یعنی: «وقتی مردی به برادرش گفت: ای کافر، بدون شک حکم کفر به یکی از آن دو میرسد».
    همچنین از عبدالله بن دینار روایت است که از ابن عمر شنید که میگوید: رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: «أَيُّمَا امْرِئٍ قَالَ لِأَخِيهِ: يَا كَافِرُ، فَقَدْ بَاءَ بِهَا أَحَدُهُمَا، إِنْ كَانَ كَمَا قَالَ، وَإِلَّا رَجَعَتْ عَلَيْهِ»، یعنی: «هر کسی به برادرش گفت: ای کافر، بدون شک یکی از آنها به کفر مبتلا میشود. اگر چنین باشد که میگوید، و در غیر این صورت، به خودش باز میگردد».
    همچنین از ثابت بن ضحَاک رضی الله عنه روایت است که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: «مَنْ حَلَفَ بِمِلَّةٍ غَيْرِ الإِسْلاَمِ كَاذِبًا فَهُوَ كَمَا قَالَ، وَمَنْ قَتَلَ نَفْسَهُ بِشَيْءٍ عُذِّبَ بِهِ فِي نَارِ جَهَنَّمَ، وَلَعْنُ المُؤْمِنِ كَقَتْلِهِ، وَمَنْ رَمَى مُؤْمِنًا بِكُفْرٍ فَهُوَ كَقَتْلِهِ»، یعنی: «کسی که به دینی غیر از اسلام قسم بخورد، دینش همان است که به آن قسم خورده، و کسی که خود را با چیزی بکشد، با همان در آتش جهنم عذاب میشود، و لعنت کردن مومن فرقی با کشتنش ندارد، و کسی که به مسلمانی تهمت کفر زند، مثل این است که او را کشته باشد».
    به خاطر نهی عظیمی که در احادیث آمده، علما از تکفیر مسلمان نهی کرده و آن را مسالهای عظیم دانستهاند، و بیان کردهاند که تکفیر، حق الله تعالی و پیامبرش صلی الله علیه وسلم است، و پیش دستی کردن در مقابل الله و رسولش جایز نیست. الله تعالی میفرماید: {يَاأَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ}، یعنی: {ای مؤمنان! (هیچگاه و در هیچ کاری) فراروی الله و پیامبرش پیشدستی نکنید؛ و تقوای الله پیشه سازید. بهیقین الله، شنوای داناست}. بنا بر این در هیچ مسالهای و نیز بر هیچ شخص معیّنی لفظ تکفیر به صورت مطلق به کار نمیرود، تا وقتی که دلیل از قرآن یا سنت برای آن وجود داشته باشد.
    به خاطر نافرمانی و گناه، کسی تکفیر نمیشود. به خاطر بغض و کینه نیز کسی تکفیر نمیشود. به خاطر شهوت یا شبهه نیز کسی تکفیر نمیشود؛ باید حتما دلیل شرعی و حجت و برهان وجود داشته باشد؛ زیرا کسی که مسلمانی را تکفیر کند، خودش کافر میشود!
    همچنین علما بیان کردهاند که تکفیر دو نوع است:
    کفر اصغر که انسان را از دین خارج نمیکند.
    کفر اکبر که انسان را از دین خارج میکند، و صاحب آن از جماعت مسلمین خارج شده و مرتد میشود. در احادیث بسیاری آمده که برخی اعمال، کفر توصیف شدهاند، که گاهی شخص مسلمان مرتکب این اعمال میشود. این کار گناه کبیره است، اما به خاطر ارتکاب آن، از دین خارج نمیشود.
    همچنین ضوابط دیگری نیز در این مورد ذکر شدهاند. والله الموفق.

    نویسنده: شیخ محمد بن عمر بازمول حفظه الله
    مترجم: سید ابوبکر یگانه قلاتی

    کانال تلگرام:
    https://t.me/khawareg


    قال ابن حجر العسقلاني :
    (فالسعيد من تمسك بما كان عليه السلف واجتنب ما أحدثه الخلف).
    ابن حجر عسقلاني میگوید:
    ( سعادتمند کسی که به آنچه که سلف بر آن بودند تمسّک جوید و از آنچه بعدیها بوجود آوردند اجتناب کند ).

  2. کاربر زیر به خاطر ارسال مفید مُحِبُّ السَّلَف از ایشان تشکر کرده است:

    صدیق (18 شهریور 1398)

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •